مبارزه با گیاهان سمی و علف های هرز و گونه های غیر خوشخوراک

 

گیاهان سمی به تعداد و مقدار کم جزو ترکیب پوشش گیاهی در اغلب مراتع وجود دارند، ولی تعداد آنها در مراتع تخریب یافته به مراتب بیشتر از مراتع خوب است.

با بهره برداری بی رویه و غیر اصولی از مرتع به تدریج از گیاهان مرغوب کم و به میزان گیاهان سمی، هرز و غیر خوشخوراک افزوده می شود که نه تنها خسارات برای پوشش گیاهی و خاک مرتع داشته بلکه دارای اثرهای سوء تغذیه برای دام نیز خواهد بود.

گیاهان سمی، آن دسته از گیاهان هستند که در ترکیب شیمیایی خود دارای مواد سمی بوده و مصرف آنها باعث اختلالاتی در دستگاه گوارش دام می شود.

سمیت این گونه گیاهان ممکن است با توجه به دوره رویش گیاه و یا فصل تغییر کند. به عبارت دیگر در مواقعی از سال بر اثر تغییرات شیمیایی در گیاه و یا شستشوی گیاه در اثر باران های پائیزی سمی بودن آنها کم می شود. البته بعضی از گیاهان سمی در تمام سال سمیت خود را حفظ می نمایند.

علف های هرز گیاهانی هستند که جزء ترکیب اصلی پوشش گیاهی محسوب نمی شوند.

گیاه غیر خوشخوراک، گیاهانی که بنا به دلایلی مانند تیغ دار بودن، بوی بد، خشبی بودن و ... دام از چرای آن خودداری می کند. علف های هرز، گیاهان سمی و غیر خوشخوراک مراتع که در مجموع آنها را گیاهان مهاجم مراتع می نمامیم، گیاهانی هستند که در شرایط خاص ضررشان بیش از نفع آنهاست.

اکثر گیاهان مهاجم سازگاری زیادی با محیط بومی خود دارند و با قدرت تکثیر زیاد از راه های مختلف مانند تولید بذر فراوان و ریزوم و استولون افزایش می یابند. این گیاهان به دلیل سمی و غیر خوشخوراک بودن از ارزش کیفی علوفه مراتع می کاهند و همچنین باعث تخلیه رطوبت خاک در طول دوره رشد گیاهان (مخصوصاً در مناطق خشک) می شوند. اکثر گونه های مهاجم میزبان خوبی برای آفات و امراض گیاهی هستند و منشأ آلودگی می باشند. بعضی از آنها دارای ترشحات بازدارنده جوانه زدن بذر و یا متوقف کننده رشد سایر گیاهان (آللوپاتی) می باشند.

 

برای مشاهده متن کامل کلیک کنید